Mediator of advocaat?

Laatst kwam ik er weer één tegen, zo’n tekst waar het onbegrip vanaf straalt:

“Bij een (mogelijke) vechtscheiding blijft toch het advies een eigen advocaat in de arm te nemen.”. Altijd weer die advocaat. Waarom is ook bij een vechtscheiding toch nog vaak de eerste gedachte en de eerste verwijzing altijd richting advocaat?

Advocaten die naar mijn ervaring meesters zijn in het aanscherpen van het conflict. Zomaar wat praktijkervaringen uit de afgelopen weken:

– “met haar valt niet te overleggen” , doelend op de tegenpartij;

– “stel dat maar niet aan de orde bij de rechter, want je hebt geen bewijs”;

Uitspraken van advocaten voor de rechter, terwijl zijn eigen cliënt het hier niet mee eens is (1e geval) dan wel er niets mee opschiet (2e geval); uitspraken waar het belang van cliënten, ook in hun eigen ogen, op langere termijn absoluut niet mee is gediend.

Het mooie van mediation is nu juist dat cliënten zelf hun eigen bedoelingen formuleren, dat misverstanden in de communicatie direct zichtbaar zijn, besproken en opgehelderd worden, en dat bewijs geen rol speelt: ieder wordt zijn/haar eigen waarheid gegund.

Wanneer dringt het besef door dat juist bij een vecht – of complexe scheiding de mediator bij uitstek de geschikte persoon is voor de begeleiding omdat hij of zij is gericht op relatiebehoud en op communicatie(patronen) tussen cliënten in een rechtstreeks contact.